Customer Service | Help | FAQ | PEP-Easy | Report a Data Error | About
:
Login
Tip: To see definitions for highlighted words…

PEP-Web Tip of the Day

Some important words in PEP Web articles are highlighted when you place your mouse pointer over them. Clicking on the words will display a definition from a psychoanalytic dictionary in a small window.

For the complete list of tips, see PEP-Web Tips on the PEP-Web support page.

Schalkwijk, F. (2007). Waarom de divan?. Tijdschr. Psychoanal., 13(3):173-174.

(2007). Tijdschrift voor Psychoanalyse, 13(3):173-174

Redactioneel

Waarom de divan?

Frans Schalkwijk

Michel Thys legde het zo uit:

Er zijn meubelen die ontworpen zijn om op te liggen, maar niét om te slapen (wat de mogelijkheid daarvan natuurlijk niet uitsluit). Een bekend voorbeeld van een meubel dat bedoeld is om zich in waaktoestand op uit te strekken, is de divan, ook wel ‹sofa› genoemd. Om precies te zijn, heeft de sofa een volledige rug en gaat aan beide uiteinden opwaarts. De couch heeft een halve rug en enkel het hoofdeinde gaat naar boven. De ottoman heeft geen rug en evenmin armen. De divan heeft, zoals de ottoman, geen rug, en, zoals de couch, enkel een naar boven hellend hoofdeinde en wordt doorgaans tegen de muur geplaatst (zoals in de Ottomaanse raadkamers, waar de term vandaan komt). Maar bij ons worden ‹divan› en ‹sofa› meestal door elkaar gebruikt. De keuze van zit- of ligmeubelen is inderdaad een element van het psychoanalytische kader, naast het typische tijdsmanagement omtrent frequentie en duur van de zittingen, de vrije associatie van de kant van de patiënt en de neutrale gelijkzweverigheid van de kant van de analyticus. Nu werd de divan altijd al, zoals ik zei, tegen de muur geplaatst, maar de laatste tijd lijkt hij zelfs in het verdomhoekje terecht te komen. In het recente boekje van Stroeken (Een psychoanalytisch proces van twee kanten bekeken) schrijft de analysante als ze de eerste keer bij haar analyticus komt: ‹Dat was schrikken! In de spreekkamer stond een echte divan. Het was een beetje alsof ik in een film stapte› (p. 24). De divan mag dan oorspronkelijk bedoeld zijn om in functie van een optimalisering van de overdracht een min of meer blanco projectiescherm mogelijk te maken, nu is hij blijkbaar zélf naar het witte doek overgedragen. […] Patiënten hebben allerhande associaties bij de divan, het zou interessant zijn te kijken naar wat het meubel bij onszelf oproept.

Met deze woorden opende Stichtingsvoorzitter Thys op zaterdag 10 maart het symposium Waarom de divan? dat de Stichting Tijdschrift voor Psychoanalyse organiseerde. De bijdragen van de sprekers van dat symposium vormen de inhoud van het nu voor u liggende themanummer. Viermaal treft u een wat uitgebreider artikel aan, steeds gevolgd door een korte associatieve reflectie.

[This is a summary or excerpt from the full text of the book or article. The full text of the document is available to subscribers.]

Copyright © 2019, Psychoanalytic Electronic Publishing, ISSN 2472-6982 Customer Service | Help | FAQ | Download PEP Bibliography | Report a Data Error | About

WARNING! This text is printed for personal use. It is copyright to the journal in which it originally appeared. It is illegal to redistribute it in any form.