Customer Service | Help | FAQ | PEP-Easy | Report a Data Error | About
:
Login
Tip: To review the bibliography…

PEP-Web Tip of the Day

It is always useful to review an article’s bibliography and references to get a deeper understanding of the psychoanalytic concepts and theoretical framework in it.

For the complete list of tips, see PEP-Web Tips on the PEP-Web support page.

Vermote, R. (2007). Divan-analyse: een empirische benadering. Tijdschr. Psychoanal., 13(3):192-203.

(2007). Tijdschrift voor Psychoanalyse, 13(3):192-203

Divan-analyse: een empirische benadering

Rudi Vermote

In karikaturen komt de divan vaak als het fetisjobject van de analyticus naar voren. De divan heeft inderdaad iets mysterieus en anachronistisch. Het gebruik ervan plaatst de patiënt in een goddelijke positie tussen aarde en hemel, tussen realiteit en fantasie (Bouchard 1994).

Freud zou gestart zijn met het gebruik van de divan omdat hij op aanraden van Emmy von N. de hypnotische methode verliet en het moeilijk had met het langdurige oogcontact. De belangrijkste reden lijkt echter dat hij de patiënt vrijuit en ongehinderd wilde laten spreken. Er zijn aanwijzingen dat hij dit kopieerde van het automatisch schrijven dat in zijn tijd ingang vond als een methode om de creativiteit bij het schrijven te bevorderen. Het onbewuste psychisch functioneren kon hij met deze methode als studieobject op de voorgrond plaatsen. Dit was geniaal. Het zicht dat Freud op het psychisch functioneren kreeg door het gebruik van deze methode, waar de divan een essentieel deel van uitmaakt, veranderde in elk geval de Weltanschauung. Wanneer alle academische disciplines samengenomen worden, is Freud de meest geciteerde twintigste-eeuwse denker (Doidge 1997).

De psychoanalytische methode en het gebruik van de divan

De methode van de klassieke kuur, waarbij de patiënt in een liggende positie vrij vertelt wat hem invalt (het originele Freier Infall is een betere omschrijving dan de vertaling ervan als free association) stelt veel eisen. Dit is door Greenson (1965) samengevat onder het begrip ‹working alliance›, waarin de patiënt een regressie moet kunnen toelaten en er tegelijk over kunnen reflecteren. Deze manier van werken stelt zo veel eisen dat er verschillende soorten psychoanalytische therapieën ontstonden die minder intensief zijn qua aantal zittingen, waarin de divan niet gebruikt wordt en die vaak meer gefocust zijn.

Aan

[This is a summary or excerpt from the full text of the book or article. The full text of the document is available to subscribers.]

Copyright © 2019, Psychoanalytic Electronic Publishing, ISSN 2472-6982 Customer Service | Help | FAQ | Download PEP Bibliography | Report a Data Error | About

WARNING! This text is printed for personal use. It is copyright to the journal in which it originally appeared. It is illegal to redistribute it in any form.