Customer Service | Help | FAQ | PEP-Easy | Report a Data Error | About
:
Login
Tip: To limit search results by article type…

PEP-Web Tip of the Day

Looking for an Abstract? Article? Review? Commentary? You can choose the type of document to be displayed in your search results by using the Type feature of the Search Section.

For the complete list of tips, see PEP-Web Tips on the PEP-Web support page.

Van Hees, A. (2018). Film als psychoanalyse — Meeslepend boek over droom en film: Bespreking van: Solange Leibovici (2016). Kijken naar een droomscherm — Over cinema en psychoanalyse. Amsterdam: Sjibbolet. ISBN 978 9 4911 10 269, 204 pp., € 21,95. Tijdschr. Psychoanal., 24(2):155-156.

(2018). Tijdschrift voor Psychoanalyse, 24(2):155-156

Film als psychoanalyse — Meeslepend boek over droom en film: Bespreking van: Solange Leibovici (2016). Kijken naar een droomscherm — Over cinema en psychoanalyse. Amsterdam: Sjibbolet. ISBN 978 9 4911 10 269, 204 pp., € 21,95

Review by:
Annelies Van Hees

Wat film met ons doet, zo heet het laatste hoofdstuk van dit interessante werk, waarin psychoanalyse en film met elkaar in verband worden gebracht. Leibovici geeft indringende analyses van twaalf films en een tv-serie, in een poging om de verwantschap tussen film en psychoanalyse duidelijk te maken. Zij slaagt er voortreffelijk in ons duidelijk te maken wat film met ons doet.

Na een eerste hoofdstuk met een uiteenzetting over de theorie van Freud en Lacan — helaas minder helder dan de rest van haar boek — worden in de volgende hoofdstukken onderwerpen uit de psychoanalyse verduidelijkt aan de hand van een film. Zo handelt het eerste over de gaze, het lacaniaanse begrip dat niet meer wordt gehanteerd voor de blik van de toeschouwer, maar voor de blik terug van de film of de camera, de blik vanaf de andere kant. Welke film zou daar geschikter voor zijn dan juist Rear window, met de aan zijn stoel gekluisterde James Stewart, die vermoedens heeft over een misdaad die in de flat aan de overkant wordt gepleegd, terwijl de vermoedelijke misdadiger langzamerhand in de gaten krijgt hoe hij wordt geobserveerd en de toeschouwer zich tussen beiden beweegt met zijn twijfels: « De blik van de toeschouwer maakt, met andere woorden, net als de fantasie van de regisseur deel uit van het filmische proces, het beïnvloedt de loop van het verhaal om naar een onvermijdelijk happy end toe te werken ».

In de film Hiroshima mon amour is de nieuwe liefde van de vrouwelijke hoofdpersoon voor een Japanner de aanleiding voor het herbeleven van het trauma na de dood van haar beminde Duitse soldaat aan het einde van de Tweede Wereldoorlog, waarbij zij treurde, maar ook werd kaalgeschoren en door haar moeder in de kelder opgesloten. Zoals het historisch object voor haar het verlies van haar geliefde is, is het voor haar nieuwe geliefde de ondergang van Hiroshima, die zij volgens hem niet kan begrijpen of « zien ». Zij ontdekt door haar eigen traumatische verlies echter dat zij Hiroshima ook kan zien, maar zij kan ook eindelijk dankzij haar nieuwe verliefdheid haar gestorven geliefde loslaten. Zo is de film zelf een vorm van psychoanalyse.

Dat die twee zeer verwant zijn door een manier van kijken, door een bepaalde vorm van aandacht en door het reconstrueren en plaatsen van gebeurtenissen, wordt in dit boek aangetoond.

[This is a summary or excerpt from the full text of the article. PEP-Web provides full-text search of the complete articles for current and archive content, but only the abstracts are displayed for current content, due to contractual obligations with the journal publishers. For details on how to read the full text of 2017 and more current articles see the publishers official website.]

Copyright © 2020, Psychoanalytic Electronic Publishing, ISSN 2472-6982 Customer Service | Help | FAQ | Download PEP Bibliography | Report a Data Error | About

WARNING! This text is printed for personal use. It is copyright to the journal in which it originally appeared. It is illegal to redistribute it in any form.